Mijn naam is Bommel, een Australische herder, en net als Ruud mis ook ik mijn bazinnetje. Iedere morgen bij zonsopgang, ongeacht het weer, maakten we dagelijks een ochtendwandeling van vijf kilometer. Wij Aussies zijn hoog sensitief en ik had, na Ena, als eerste in de gaten dat er iets met haar aan de hand was. Vijf kilometer wandelen werden er vierenhalf..., vier ...., tot er uiteindelijk bijna niet meer gewandeld werd.
Naast mijn uiterst gevoelig karakter heb ik ook een zeer hoog energieniveau, dus het was voor mij ook een lastige tijd. Ruud deed echt zijn best hoor, en ik zag heus wel dat hij het druk had, maar ik heb destijds meermaals getwijfeld of ik op l'Oustal zou kunnen blijven wonen. Gelukkig is er vooral zomers veel reuring, kinderen die hier met hun ouders vakantie vieren, willen niets liever dan de hele dag met mij spelen en zo kwam ik de tijd wel door. Na haar dood hebben we veel geoefend en getraind voor de fietsreis in de hondenkar. Ruud beweert wel dat hj die kar heeft gekregen maar dat is totale onzin, het is natuurlijk mijn kar! Het was niet altijd prettig want Ruud vindt vooral die keienpaadjes leuk en dat stuitert nogal. Gelukkig mocht ik er ook vaak naast, of beter gezegd, kris-kras vooruit lopen want dat vind ik toch het allerleukste. Dat is nog wel een dingetje dat ik beter onder de knie moet krijgen.
Zo'n rit door Frankrijk en België helemaal naar Nederland, dat was wel te gek. Ruud had beloofd dat ik de dagelijkse
reisverslagen op Instagram zou mogen schrijven maar daar heeft hij zich niet helemaal aan gehouden. Wat zeg ik! Helemaal niet! Ik heb het hem vergeven, volgens Ruud een belangrijke eigenschap van de Australische herder.
Oh, nog even over Ena: haar grote passie, naast mij uitlaten natuurlijk, was sneeuwwandelen en dat vind ook ik geweldig om te doen. Ik sta echt heel vaak met haar op de foto en omdat wij door haar dit avontuur aangaan, heb ik Ruud gevraagd of hij een foto van Ena en mij wil plaatsen.
